LONDYN

Pompa Aldgate to zabytkowy punkt w City of London, na skrzyżowaniu ulic Aldgate High Street (która tworzy główną trasę wschód-zachód do miasta), Fenchurch Street i Leadenhall Street; oznacza punkt, od którego liczy się odległości na wschód od Londynu. Pompa Aldgate istnieje od czasów wcześniejszych niż większość fontann pitnych i koryt dla bydła znajdujących się wokół Londynu. Studnia przy Aldgate wspominana jest już w XIII wieku, i na tym miejscu znajdowała się pompa przynajmniej od końca XVI wieku. Najwcześniejsza ilustracja pompy Aldgate pochodzi z 1798 roku i przedstawia ją jako obelisk z ażurowym obramowaniem na cokole, z ozdobnymi wspornikami na każdej ścianie z żelaza oraz większą latarnią na górze. Latarnia przyświecała korzystającym z wody pitnej. Długi cienki uchwyt po boku służy do pompowania wody. W 1871 roku pompa została zmieniona w swoją obecną formę. Dodano pasy z kamienia z wermikulitem, który pochłania wilgoć oraz głowę wilka z przyciskiem do naciskania. Pompa ma ponurą przeszłość, dlatego nadano jej przydomek „Pompa Śmierci”, gdy w 1860 roku spowodowała wybuch epidemii cholery. Odkryto, że woda z pompy zawierała osady, w tym wapń, który wyciekł z ludzkich kości z pobliskich cmentarzy. Po pewnym czasie wymieniono źródło wody, a pompa nadal była ukochanym zabytkiem East Endu. Monument figuruje na liście zabytków od 1950 roku – jedyna kamienna pompa na liście w City of London.

Historia Pompy Aldgate

Najwcześniejsze wzmianki o Pompie Aldgate pochodzą z 1598 roku z przeglądu Londynu historyka Johna Stowa, chociaż bardzo prawdopodobne jest, że studnia działała już kilkaset lat wcześniej.

Miejsce studni znajdowało się tuż za murami miejskimi przy Aldgate, które było jednym z sześciu punktów wejścia do City of London w dawnych czasach. Co ciekawe, Geoffrey Chaucer, znany poeta, którego grób znajduje się w Westminster Abbey, autor Canterbury Tales, wynajmował mieszkanie w pobliżu Aldgate, więc jeśli studnia tutaj faktycznie sięga wczesnych lat 1300, istnieje możliwość, że pił z niej.

Mówiono, że woda z Studni Aldgate była „jasna, błyszcząca, chłodna i o przyjemnym smaku”.

Ta pyszna woda, którą dobrzy ludzie z Aldgate pijali, okazała się być znacznie mniej przyjemna, niż sobie wyobrażali.

W latach 1860. wybuchła okropna epidemia cholery spowodowana wodą pobieraną z Pompy Aldgate. Setki osób zginęły w tym, co stało się znane (dość trafnie) jako Epidemia Pompy Aldgate.

Przyczyna wybuchu została ostatecznie powiązana z faktem, że podziemny strumień, który zasilał pompę, przepływał przez, lub blisko, cmentarza i został zanieczyszczony rozkładającymi się szczątkami.

Ten przyjemny, lekko musujący smak? Tutaj nie ma żartu, pochodził z wapnia z kości zmarłych.

Po epidemii pompa została przeniesiona o kilkaset metrów z pierwotnej lokalizacji i połączona z czystym źródłem wody pod New River Company. Stało się to dopiero w 1876 roku. Miejsce, do którego została przeniesiona na Leadenhall Street, jest miejscem, gdzie można ją zobaczyć do dziś. Nad miejscem starej studni zbudowano później stację Fenchurch Street.

Pompa jest tą samą starą pompą, jak zawsze. W 2019 roku na jej szczycie dodano lampę, taką jak na pompie w XIX wieku. Zauważysz również głowę wilka wystającą z kamienia.

Według legendy, to ostatnie miejsce, gdzie wilk został zabity w Londynie, i głowa tam jest, aby to uczcić. To może być stara miejska legenda.

Pompa Aldgate: Praktyczne informacje Adres: 65-68 Leadenhall St, Londyn EC3A 2AD

Godziny otwarcia: Brak godzin otwarcia, znajduje się przy drodze, więc możesz podejść do niej o dowolnej porze.